تبليغاتX
ادبی

جمعه سی ام اسفند 1387

عیدشماقشنگ ومبارک بهارتان          الطاف  بیکران خداوند  یار تا ن

اندوه دورباد در این سال از شما          شادی تمام سال بماندکنارتان

دوستان خوبم سلام

فرارسیدن سال نووعیدقشنگ نوروزرابه شماتبریک عرض کرده سالی خوش توام با موفقیت

وسربلندی برای همه ی شماآرزومندم.

 

نوشته شده توسط نادرعبدالوند در 22:34 |  لینک ثابت   • 

دوشنبه بیست و ششم اسفند 1387

دوبیتی

چه چشم انداززیبایی است چشمت          چه گیرا و تماشا یی است  چشمت

مرا مجذوب خود کرده  است یک عمر          عجب معجون گیرایی است چشمت

                                               ======

 

نوشته شده توسط نادرعبدالوند در 11:14 |  لینک ثابت   • 

دوشنبه بیست و ششم اسفند 1387

گاهواره نگاه

نکاهت

گرمترین گاهواره ای است

     که کودک ناآرام جانم

     درآن ازگریه می افتد

                     ای مهربان ترین

                                         نگاهت راازمن دریغ مدار.

نوشته شده توسط نادرعبدالوند در 10:55 |  لینک ثابت   • 

پنجشنبه بیست و دوم اسفند 1387

غزل

من  پر  از  دردم  دقیقا  مثل  تو          خسته ام هردم دقیقا مثل تو

مثل    پاییزم     تمام      فصلها          یکسره  زردم  دقیقا   مثل تو

چون زمستانم یخ  آجین   پیکری          ساکت وسردم دقیقا مثل تو

پشت پا زد برمن و بر هستی ام          عمر  نامردم  دقیقا  مثل  تو

موج رنج   از ساحل   آسو د گی          می کند طردم دقیقا مثل تو

در  شبان   خلوت   تنها یی  ام         گریه ها  کردم  دقیقا  مثل تو

رفته ام از دست و دیگر هیچگاه        بر نمی  گردم  دقیقا  مثل  تو  

نوشته شده توسط نادرعبدالوند در 23:37 |  لینک ثابت   • 

پنجشنبه بیست و دوم اسفند 1387

آمارجهانی

به این سایت هم سری بزنید جالبه

                          www.worldometers.info/fa/                                        

نوشته شده توسط نادرعبدالوند در 22:56 |  لینک ثابت   • 

چهارشنبه بیست و یکم اسفند 1387

ننویس!

بنویس که دوستم  ندا ری        بنویس که هیچ غم نداری

بنویس که باشکستن من        برابروی خویش خم ند اری

نوشته شده توسط نادرعبدالوند در 0:40 |  لینک ثابت   • 

چهارشنبه بیست و یکم اسفند 1387

مکاتبه

می نویسم که دوستت دارم          می نویسی من از تو  بیزار م

می نویسم بیاد من هستی         می نو یسی مگر که بیکا ر م

می نویسم  چرا  نمی آ یی          می نویسی  برو  گر  فتا ر م

می نویسم  ز گر یه  لبر یزم          می نویسی زخنده سرشارم

می نو  یسم  بیا به با لینم          می نو یسی مگر  پر ستا ر م

می نویسم که بیتو میمیرم          می نویسی خو دم  خبر دار م

نوشته شده توسط نادرعبدالوند در 0:36 |  لینک ثابت   • 

یکشنبه ششم بهمن 1387

دوبیتی

مرا با درد عادت دادی ای عشق          به آه سرد عادت دادی ا ی عشق

مرا که چون بهاری سبز بودم              به رنگ زرد عادت دادی ای عشق

                                               

رباعی :

در قلب شب تیره نمازش زیباست                در خلوت خویش سوز و سازش زیباست

هرگز ز خدا هیچ نمی خواهد دل                  تنها نه  نما ز ش که نیا  ز ش ز یبا ست

                                   

میرفتی و دل به ز یر پا یت  می مر د             با نبض قد و  م آ شنا یت میمر د

هر چند به خون خویشتن می غلطید       خوش بود که در حال دعایت میمرد

                                                           

ای دوست اگر همیشه با من باشی          از رنج وغم زمانه ایمن باشی

این حرف خداست  باورش باید کرد           فرقی نکند که مرد یا زن باشی

نوشته شده توسط نادرعبدالوند در 16:6 |  لینک ثابت   • 

یکشنبه ششم بهمن 1387

غریبه

چه ساده چه بی ادعایی غریبه                   به چشمم چقدر آشنا یی غر یبه

کجا دیده ام روی خوبت؟ند ا نم                    تو را کاین چنین   دلربایی   غریبه

سر   رهگذار   تو   در   انتظارت                   نشستم که   روزی  بیایی  غریبه

تو  هم  آمدی  با  تمام  صفایت                   و آن  هم  صفا  چه صفایی غریبه

بیا و  بزن  زخمه  بر پرده ی  دل                   رها یم  کن از بی نو ا یی  غر یبه

دلم  مثل  یک  آسمان  مه  آلود                  گرفته  است  ازبی  وفایی   غریبه

تو  اینجا  نبودی و دور  از وجودت                  نمی آمد  از  من  صدایی   غریبه

بیا  و  بمان  و  مرو   و  ببخشای                  به   جانم   امید   رهایی   غریبه

                              چو یک کودک خسته محتاج مهرم

                              بخوان  نغمه ی  لای  لایی  غریبه

                            

هلا هلا به   سفر   رفته  بر نمی گردی ؟            که ریشه کن شود این خستگی و دلسردی

اگر  چه تلخ  ولیکن  چقدر  شیرین است            من  و خیال  تو  و  کوچه  ها  و     شبگردی

هزار  مرتبه  بر   من تو  پشت پا  زده ای             ببین    زمانه  ُ تو  با  من  چگونه  تا  کردی

                                  هزار  مرتبه  گفتم   دوباره  می گو یم 

                                  هلا   زمانه   زمانه   چقدر     نا مردی

نوشته شده توسط نادرعبدالوند در 15:57 |  لینک ثابت   • 

یکشنبه ششم بهمن 1387

غریبه

نوشته شده توسط نادرعبدالوند در 15:33 |  لینک ثابت   •